Aktualnie online
· Gości online: 3

· Użytkowników online: 0

· Łącznie użytkowników: 6,299
· Najnowszy użytkownik: rorsweems
Wyszukiwarka Kategoria
KONKURENCJA NIEDOSKONAŁA



KONKURENCJA NIEDOSKONAŁA


Konkurencja doskonała to taka, w której wszystkie przedsiębiorstwa i konsumenci uznają, że ich ich działania nie wpływają na wysokość ceny rynkowej. Musi się ona składać z wielu nabywców i wielu sprzedawców.
Niedoskonałość konkurencji polega na tak dużym udziale jednego producenta czy sprzedawcy w podaży, że jej zwiększenie przez niego może wywołać obniżkę ceny, a zmniejszenie – podwyższenie ceny. Inaczej mówiąc cechą niedoskonałej konkurencji jest spadająca krzywa popytu na produkcję pojedynczego wytwórcy, co daje mu możliwość wyznaczenia ceny. Im mniejsza ilość producentów danego towaru tym większa możliwość pojawienia się takiego stanu rzeczy. W krańcowym wypadku mamy do czynienia z jednym tylko producentem danego towaru, czyli monopolistą.

Monopol to panowanie na rynku jednego producenta lub jednego sprzedającego. Może on dowolnie wyznaczyć cenę swojego towaru, ale wówczas rynek określi ilość, jaką będzie mógł na nim sprzedać; może również wyznaczyć ilość, którą chce sprzedać, ale wówczas rynek wyznaczy cenę, po jakiej ilość tę będzie mógł sprzedać. Nie może on, zatem wyznaczyć i ceny i ilości sprzedawanego towaru jednocześnie, ponieważ dla sprzedającego wielkością niezależną jest rynkowy popyt.
W tym miejscu od razu narzuca się pytanie: o sprawia ze produkcja danego towary pozostaje w rękach. Odpowiedzi na to upatruje się przeważnie w którejś z pięciu przyczyn:
- przyznanie przez państwo lub władze lokalne jakiejś prywatnej lub państwowej firmie wyłącznego prawa produkcji danego towaru lub świadczenia usług,
- patenty i prawa autorskie,
- wyłączna własność źródeł zasobów koniecznych do produkcji danego towaru,
- oszczędności na produkcji na wielką skalę, będących wynikiem malejących kosztów produkcji w danej dziedzinie,
- lokalizacja producenta czy tez dostawcy w pobliżu odbiorców.

Konkurencja monopolistyczna to taka struktura rynku, w której istnieje duże zróżnicowanie produktu oraz wiele elementów monopolistycznych - z jednej strony z z drugiej – wiele elementów doskonałej konkurencji. Dzięki temu wielu wytwórców może zbywać podobny, lecz nie identyczny towar, a wejście na rynek nowych producentów nie jest ograniczone.
Cechy charakterystyczne tej struktury są następujące:
- Produkty są bliskimi substytutami, ale nie są identyczne i każdy z nich posiada pewne cechy charakterystyczne, których nie posiadają inne, a które czynią je bardziej atrakcyjnymi dla określonej grupy odbiorców.
- Ilość firm produkujących podobne wyroby jest dość duża, ale nie zbyt wielka.
- w ustaleniu cen i ilości rzucanych na rynek towarów sprzedający nie biorą zazwyczaj pod uwagę cen i ilości produktów oferowanych przez swych monopolistycznych konkurentów.

Siła monopolu to zdolność firmy lub grupy firm do wywierania wpływu na cenę rynkową sprzedawanego przez nie towaru lub usługi.





Cechy charakterystyczne konkurencji monopolistycznej:

Założenia Konkurencja monopolistyczna Konkurencja doskonała Monopol
Kształtowanie ceny przez sprzedających Sprzedający są cenotwórcami Sprzedający są cenobiorcami Sprzedający jest cenotwórczą
Zachowanie strategiczne Sprzedający nie zachowują się strategicznie Sprzedający nie zachowują się strategicznie Sprzedający nie zachowuje się strategicznie
Warunki wejścia na rynek Wejście na rynek jest wolne Wejście na rynek jest wolne Wejście na rynek jest zablokowane
Kształtowanie cen przez kupujących Kupujący są cenobiorcami Kupujący są cenobiorcami Kupujący są cenobiorcami

Oligopol to panowanie na rynku kilku przedsiębiorstw, które są współzależne od siebie w dziedzinie swych utargów, produkcji, inwestycji oraz reklamy – i są tego świadome.
Wybór polityki każdego oligopolisty musi być dokonywany ze świadomością, ę każda jego decyzja ma istotny wpływ na sytuację innych oloigopolistów i zwykle powoduje ich natychmiastową rekcję, która z kolei musi się odbić na jego sytuacji, np. obniżenie ceny przez jeden oligopol może spowodować utratę przez konkurencyjny oligopol części jego odbiorców, zachęconych możliwością nabycia tego samego lub podobnego towaru po niższej cenie. Krańcowym przypadkiem oligopolu jest duopol.

Duopol to panowanie na rynku tylko dwóch producentów lub dostawców, podejmujących swe decyzje ze świadomością istniejących między mini zależności.
Ogólnie rzecz biorąc rynek oligopolistyczy można scharakteryzować w trzech punktach:
- tylko kilka firm zaopatruje cały rynek
- kilka z tych firm ma duży udział w całości zaopatrzenia rynku: powiedzmy cztery firmy zaopatrują rynek w siedemdziesięciu procentach.
- firmy te są świadome swej współzależności.

Podstawowe założenia oligopolu:

Założenia Oligopol Konkurencja doskonała Monopol
Kształtowanie ceny przez sprzedających Sprzedający są cenotwórcami Sprzedający są cenobiorcami Sprzedający jest cenotwórcą
Zachowanie strategiczne Sprzedający zachowują się strategicznie Sprzedający nie zachowują się strategicznie Sprzedający nie zachowuje się strategicznie
Warunki wejścia na rynek Wejście na rynek może być wolne lub zablokowane Wejście na rynek jest wolne Wejście na rynek jest zablokowane
Kształtowanie cen przez kupujących Kupujący są cenobiorcami Kupujący są cenobiorcami Kupujący są cenobiorcami

Ekonomistom nie udało się stworzyć jednego uniwersalnego modelu oligopolu. Modele ologopolu można podzielić na dwie kategorie. Pierwsza to firmy działające niezależnie od siebie, podejmujące wszelkie decyzje samodzielnie. Druga to firmy współpracujące ze sobą i podejmujące decyzje wspólnie. Do pierwszej kategorii zaliczane są dwa rodzaje modeli, a mianowicie takie, w których firmy reagują na zmiany wielkości produkcji u konkurentów, i takie, których przedsiębiorstwa reagują na zmianę ceny u konkurentów. Do drugiej kategorii zaliczane są różne rodzaje karteli i modeli przywództwa cenowego.
Wybrane modele oligopolu można uporządkować w następujący sposób:.

Modele oligopolu, w których firmy działaja niezależnie:

1. Modele oligopolu, w których firmy reaguja na zmiany wielkości produkcji u konkurentów:
model Courtona,
model Stackelberga.
1. Modele oligopolu, w których firmy reagują na zmiany ceny u konkurentów:
model Bertranda,
model złamanej krzywej popytu.
Modele oligopolu, w których firmy współpracuja w celu wspólnego maksymalizowanie zysku:
1. Kartele:
kartel maksymalizujący wspólny zysk
kartel dzielący rynek
2. Modele przywództwa rynkowego:
model firmy o niskich kosztach
model firmy – lidera dominującej na rynku
model przywództwa cenowego

Zarządzanie firmą oligopolistyczną jest zadaniem bardzo złożonym, gdyż wszelkie decyzje dotyczące ustalenia ceny, wielkości produkcji, reklamy, inwestowania musza być podejmowane w sposób strategiczny. Dzieje się tak, dlatego, że na każdym rynku działa tylko kilka firm, które wzajemnie na siebie oddziaływają. Każda z nich musi dokładnie rozważyć, w jaki sposób jej postępowanie wpłynie na decyzje konkurentów i jak mogą oni zareagować.

Złe i dobre strony konkurencji niedoskonałej:
Dla ekonomistów ekonomistów większości polityków pewnego rodzaju ideałem była zawsze konkurencja doskonała, która miała zapewnić najlepszą alokację, czyli podział pracy, kapitału i ziemi pomiędzy produkcję różnych wyrobów i usług oraz najefektywniejsze ich wykorzystanie. Niedoskonała konkurencja a zwłaszcza jej krańcowa forma w postaci monopolu, zawsze budziła poważne
zastrzeżenia, także wśród najbardziej liberalnie nastawionych ekonomistów.

Złe strony
Dobre strony
-Podnoszenie cen znacznie ponad koszty produkcji i osiąganie nadmiernych zysków kosztem ogółu odbiorców,
-Ograniczanie przez monopole ilości rzucanej na rynek produkcji, czyli świadome ograniczanie podaży rynkowej poniżej możliwości produkcyjnych,
-Brak w monopolach zdecydowanego popierania postępu technicznego, wdrażania innowacji i zwiększania innowacji. Korzyści nie odnoszą się do monopolu ale wyłącznie do oligopolu i konkurencji monopolistycznej.:
-Wielkość osiąganego zysku zależy od podniesienia jakości produktu
- Wprowadzanie innowacji o postępu technicznego
Bibliografia:
1. „Mikroekonomia” Bronisław Oyrzanowski, WPSW, Kraków 1995
2. „Mikroekonomia” Elżbieta Czarny, Ewelina Nojszewska, PWE, Warszawa 1997
3. „Ekonomia” tom I, Dawid Begg, Stanley Fischer, Rudiger Dornbusch, PWE, Warszawa 1995
Ocena
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony

Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?