Aktualnie online
· Gości online: 1

· Użytkowników online: 0

· Łącznie użytkowników: 6,299
· Najnowszy użytkownik: rorsweems
Wyszukiwarka Kategoria
TERRORYZM MIĘDZYNARODOWY



TERRORYZM MIĘDZYNARODOWY



Problem terroryzmu znajduje się wśród zjawisk współczesnego świata, które skupiają na sobie uwagę rządów wielu państw, organizacji międzynarodowych oraz opinii publicznej. Wymieniany jest on często w grupie najważniejszych kwestii międzynarodowych. Ponieważ jest to problem złożony i wieloaspektowy, prezentację należałoby rozpocząć od krótkiego wyjaśnienia jego istoty, ewolucji i cech charakterystycznych pojęcia, by następnie przejść do dokładniejszego przedstawienia samego zagadnienia terroryzmu międzynarodowego.
Od starożytności po wiek XIX pojęcie terroru wiązano wyłącznie z formą rządów państwowych opartych na zastraszaniu i szerokim stosowaniu siły wobec społeczeństwa. Wiek XIX przyniósł zmiany i ekstremizm władzy politycznej przestał być jedynym desygnatem nazwy „terror”. Stosowanie gwałtu stało się bowiem również elementem działań grup politycznych, organizacji i ruchów społecznych, które widziały w tym środek walki z państwem jako instytucją i reprezentantem władzy. Metody ich działań zaczęły być określane właśnie mianem terroryzmu.
Szczególnie aktywni na tym polu byli przedstawiciele różnych radykalnych ruchów o charakterze lewicowym, zwłaszcza zaś zwolennicy większości odmian anarchizmu. W późniejszym okresie po ten środek walki sięgnęli także zwolennicy ruchów skrajnie prawicowych, narodowowyzwoleńczych oraz innych ruchów o różnych motywacjach ideologicznych i politycznych.
Rozpatrując terroryzm jako zjawisko społeczno-polityczne należy zauważyć, że miał on i ma podłoże psychospołeczne. Nie jest to wymysł ludzi o pobudzonej agresywności. Powstał jako efekt nie rozwiązanych trudnych problemów społecznych, kiedy zawiódł mechanizm państwa działającego na rzecz rozładowania napięć i konfliktów narosłych w wyniku sprzeczności w ramach społeczeństw. Jego nasilenie wzrasta i opada. Szczególnie mocno rozwinął się pod koniec XIX wieku i w okresie międzywojennym. W okresie powojennym wzmógł swoją aktywność od lat 60. do pierwszej połowy lat 80. Była to – jak przyjęło wielu specjalistów – trzecia fala jego wzmożonej aktywności. Jednocześnie terroryzm nigdy nie był zjawiskiem specjalnie częstym w państwach totalitarnych i rządzonych dyktatorsko. Służby o charakterze policyjnym, wysoki stopień kontroli społeczeństwa oraz możliwość tłumienia rozgłosu skutecznie hamowały potencjalnych terrorystów.

Ewolucja zjawiska terroryzmu, jego historyczny charakter oraz wspomniana struktura sprawiają, że istnieje wiele jego definicji.
Alex Schmid, na przykład, autor „Politycznego terroryzmu” zamieścił w swojej książce ponad 100 różnych definicji. Mocno zaangażowany, zwłaszcza w ostatnim czasie, rząd Stanów Zjednoczonych, przedstawił także kilka zupełnie różnych definicji. Po tragedii 11 września New York Times podał definicję terroryzmu rozumianego jako „działania wojenne o niskiej intensywności”.
Stąd różne interpretacje tego zjawiska przez poszczególne państwa lub grupy państw. To, co dla jednych jest terroryzmem, inni uznają np. za usprawiedliwioną metodę walki narodowowyzwoleńczej lub obronę tożsamości i uczuć religijnych.
Ogólnie, za terroryzm uznajemy stosowanie siły lub jej groźby przez jednostki lub grupy osób w celu wywarcia wpływu zarówno na władzę i opinię publiczną, jak i grupy osób czy poszczególne osoby. Najlepiej jest jednak zdefiniować to zjawisko przez wyliczenie cech charakterystycznych, do których zaliczamy:
 ujmowanie przez terrorystów stosowania siły jako wyłącznej metody czy techniki działania,
 uznawanie, że celem bezpośrednim akcji jest przede wszystkim wytworzenie poczucia zagrożenia w społeczeństwie,
 spektakularny, pozbawiony skrupułów sposób działania, co ma wywołać efekt psychologiczny,
 brak kary za popełniony czyn, co podważa autorytet władzy i ujawnia jej bezradność,
 działania terrorystyczne nastawione są przeważnie na uzyskanie rozgłosu, a nie niszczenie aparatu władzy,
 celem strategicznym ma być przebudowa społeczeństwa, którą przeprowadzą zdeterminowane masy, gdy władza walcząca z terroryzmem zacznie ograniczać ich prawa.
Należy tu jednocześnie podkreślić, że nie zaliczamy do terroryzmu ruchów i walki narodowowyzwoleńczych, pod warunkiem, że jest ona prowadzona zgodnie z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych i konwencjami genewskimi z 1949 r.

Działalność terrorystyczna o charakterze ściśle wewnątrzpaństwowym, a więc mająca miejsce na terytorium jednego państwa, ma zwykle wydźwięk zewnętrzny. Jej skutki oddziałują na sferę międzynarodową, a przemieszczanie się terrorystów mobilizuje służby bezpieczeństwa zaatakowanego państwa do prowadzenia akcji poza granicami własnego kraju. Proces internacjonalizacji terroryzmu ujawnił się już w początkach jego narodzin. O ile terroryzm o charakterze wewnątrzpaństwowym zaczął tracić na znaczeniu, to terroryzm międzynarodowy ewidentnie się nasilił. Sprzyjały temu postępy w komunikowaniu się, rozwój wielostronnej i wielopłaszczyznowej współpracy państw, a także zjawisko sponsorowania terroryzmu przez rządy niektórych krajów.
Ponownie, nie istnieje jedna, powszechnie akceptowana definicja zjawiska terroryzmu międzynarodowego. Warto zatem przytoczyć kilka definicji, by uzyskać pełny obraz tego zjawiska.
Egipski ekspert Ahm-ed EZALDIM proponuje, by za terroryzm międzynarodowy uznawać „systematyczną i uporczywą strategię gwałtu, praktykowaną przez państwo lub grupę polityczną, przeciwko innemu państwu lub grupie politycznej za pomocą kampanii aktów przemocy, takich jak morderstwo, zabójstwo, porwanie lub użycie środków wybuchowych itp., z zamiarem wywołania stanu terroru i powszechnego zastraszenia dla osiągnięcia celów politycznych”.
Terroryzm międzynarodowy można zatem określić jako akty przemocy wykraczające poza przyjęte normy zwyczajowe i prawne.
Jako zasadnicze kryterium uznania czynu za akt terroryzmu międzynarodowego definicje proponują przyjąć związek przyczynowo-skutkowy, który łączy ten czyn z działalnością osób na terytorium więcej niż jednego państwa.
Współczesny t.m. nie jest zjawiskiem jednorodnym. Można mówić o czterech głównych nurtach t.m. Pierwszy przypada na ostatnie ćwierćwiecze XIX wieku i lata dwudzieste wieku XX. Charakteryzował się istnieniem licznych organizacji tajnych walczących o wyzwolenie narodowe i społeczne. Drugi to terroryzm skrajnej lewicy, od narodowych socjalistów do nacjonalistów, nasilający się przed II wojną światową. Nurt trzeci przypada na lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte XX wieku. Czwarta fala to okres po roku 1980. w tym okresie wzrasta działalność organizacji mniejszości etnicznych, walczących o swoje prawa.
W miarę utrwalania się działalności terrorystycznej w świecie i tworzenia międzynarodowych sojuszy grup terrorystycznych ukształtowały się regiony szczególnego nasilenia działań t.m. Mówi się w związku z tym o swego rodzaju geografii t.m. Obecnie istnieją trzy znaczące centra t.m.:
a) zachodnioeuropejskie
b) bliskowschodnie
c) południowoamerykańskie
Analogicznie, istnieją różne możliwości klasyfikacji grup terrorystycznych ze względu na cel i formy ich działania. Ogólnie, można wyróżnić jednak pewne podstawowe nurty dominujące:
 nurt anarchistyczno-lewacki, który reprezentują włoskie Czerwone Brygady i niemiecka Frakcja Armii Czerwonej
 separatystycznonarodowy, do którego zalicza się Irlandzką Armię Republikańską i baskijską ETA,
 lewacko-ekstremistyczny, większość partyzantek Ameryki Łacińskiej,
 nurt narodowowyzwoleńczy, Czarny Wrzesień i Front Wyzwolenia Palestyny,
 nacjonalistyczny, reprezentowany przez grecką Ludową Walkę Rewolucyjną, a ostatnio przez różne grupy skinheadów,
 ekoterrorystyczny, do którego możemy zaliczyć aktywny w Wielkiej Brytanii i Niemczech Front Wyzwolenia Zwierząt,
 nurt prawicowo-totalitarystyczny, tzw. szwadrony śmierci w Ameryce Łacińskiej,
 nurt religijno-nacjonalistyczny, który reprezentują libańskie Stronnictwo Boga czy palestyński Hamas.

Najbardziej znane organizacje terrorystyczne, których działalność ma charakter międzynarodowy, to:
a) w Europie (ośrodek zachodnioeuropejski):
Narodziny terroryzmu w Europie na większą skalę zapoczątkowały dwa ugrupowania Akcja Bezpośrednia i RAF, które w 1985 r. opublikowały wspólny komunikat. Stwierdzono w nim, że „staje się już możliwe, a nawet konieczne powołanie międzynarodowej organizacji walki proletariackiej w metropoliach i jej jądra polityczno-wojskowego. Ten sojusz oznacza narodziny euroterroryzmu”. Europa została wyznaczona na teatr wojny terrorystycznej. Głównym celem ataku stała się imperialna polityka USA, celem bezpośrednim – osoby i służby związane z NATO i Radą Europejską.
 Frakcja Czerwonej Armii (RAF) – anarchistyczno-lewackie zachodnioniemieckie ugrupowanie terrorystyczne, działające od lat 70. Często nazywana grupą Baader – Meinhof od nazwisk pierwszych kierujących nią przedstawicieli. RAF powstała w środowiskach studenckich, które domagały się wówczas zerwania z nazistowską przeszłością, występowały przeciwko kapitalizmowi i wojnie w Wietnamie. Kilkakrotnie rozbijano struktury tej organizacji. Jej członkowie przeprowadzili m.in. zamach na prezesa banku drezdeńskiego w 1989. RAF działała zarówno w Republice Federalnych Niemiec, jak i w kilku innych krajach Europy. Ostatecznie w 1998 r. uległa samorozwiązaniu, ale praktycznie od 1993 nie dawała większych przejawów aktywności.
 Akcja Bezpośrednia (AD) – wywodzi swój rodowód z Hiszpanii, gdzie powstała do walki z dyktatura gen. Franco. Działająca od początku lat 80. we Francji skupiła zwolenników różnych grup anarchistycznych i maoistowskich. Ofiarą jej ataku był m.in. w 1985 gen Rene AUDRAU, specjalista z dziedziny handlu bronią i współpracy wojskowej krajów NATO. Struktury AD, choć osłabione, ciągle istnieją, a wokół nich grupują się inne organizacje terrorystyczne lub ich członkowie.
 Kraj Basków i Wolności (ETA) – to tajna separatystyczna baskijska organizacja wywodząca się z Hiszpanii, działająca od 1959 r. Walczy ona o niepodległość kraju Basków. Baskowie to najstarsza, przedindoeuropejska grupa etniczna Półwyspu Iberyjskiego. W 1974 r. doszło do rozłamu w tej organizacji, na ugrupowanie ETA polityczno-wojskowe, opowiadające się za drogą pokojową, oraz skrzydło ETA wojskowe, które wybrało drogę walki zbrojnej w formie ataków terrorystycznych. Informacje na temat baskijskich terrorystów od lat nie schodzą z pierwszych stron gazet hiszpańskich. Ostatnio jednak, mogliśmy przeczytać w amerykańskim NYT (na początku kwietnia tego roku), że zmienił się kontekst doniesień. Coraz częściej dotyczą one aresztowań i odkrytych przez hiszpańskie służby specjalne materiałów wybuchowych. Wiadomo również, że od początku roku do więzień trafiło ponad 70 osób związanych z ETA. Rozbito najgroźniejsze komanda: andaluzyjskie, madryckie i (rozbite w kwietniu) tzw. Donosti. Hiszpańska policja może liczyć na międzynarodową pomoc w walce z ETA, m.in. Francji – gdzie często odkrywano kryjówki terrorystów. ETA ma wciąż wyjątkowo daleko idące powiązania z ośrodkami terrorystycznymi w Libii, Libanie i Nikaragui. Rząd hiszpański natomiast, szuka sposobu na zdelegalizowanie nacjonalistycznej partii BATASUNA – politycznego ramienia ETA. Mimo ostatniego osłabienia tej organizacji, wciąż można przeczytać w hiszpańskiej prasie o tym, że ETA reorganizuje swoje szeregi i rekrutuje nowych członków.
 Czerwone Brygady (BR) - to największa organizacja terrorystyczna we Włoszech. Uprawia terroryzm od 1971 r. Symbolem Czerwonych Brygad była pięcioramienna gwiazda i karabin maszynowy. Powstanie czerwonych brygad związane było z młodzieżowym ruchem kontestacyjnym końca lat 60., inspirowanym radykalnym marksizmem chińskiej rewolucji kulturalnej oraz działaniami oddziałów partyzanckich w Ameryce Łacińskiej i Azji. Głównym celem Czerwonych Brygad było rozbicie państwa włoskiego oraz stworzenie podstaw do „rewolucji proletariatu”. Główne działania organizacja ta przeprowadzała w tzw. kwadracie: Mediolan, Turyn, Genua, Rzym, stąd dzieliła się na odpowiednie sekcje. Do najbardziej znanych akcji Czerwonych Brygad zalicza się porwanie amerykańskiego oficera NATO, Doziera oraz porwanie w 1978 r. i zamordowanie w V premiera Włoch Aldo Moro. działania policji na przełomie lat 70-80. doprowadziły do ostatecznego rozbicia struktur Czerwonych Brygad.
 Irlandzka Armia Republikańska (IRA) – tajna organizacja wojskowa partii Sinn Fein, powstała w 1919 r. Irlandzki problem, czyli problem Irlandii jaki stanowiła w polityce Wielkiej Brytanii Irlandia –integralna część Korony Brytyjskiej przejawiał się niezadowoleniem ze sposobu sprawowania rządów i narastającą nędzą, co doprowadziło do zorganizowanego oporu przeciw panowaniu brytyjskiemu. Powstanie Wielkanocne z 1916 doprowadziło do uzyskania niepodległości w 1919, na mocy traktatu londyńskiego z 1921 w obrębie Korony Brytyjskiej pozostała Irlandia Północna, zwana Ulsterem. Fakt ten uniemożliwił ostateczne zakończenie problemu irlandzkiego i rozpoczął okres krwawego konfliktu. Najtragiczniejszy wymiar konflikt ten miał dla samych mieszkańców Ulsteru. Tę część Zjednoczonego Królestwa, obejmującą 6 hrabstw, ze stolicą w Belfaście, zamieszkują protestanci (56%) i katolicy (43%). Ekstremiści katoliccy nie pogodzili się z utratą jedności i ich organizacja IRA podjęła walkę o zjednoczenie kraju. W latach 60. kryzys się zaostrzył, walki uliczne przerodziły się w wojnę domową, w której po drugiej stronie znalazły się bojówki ekstremistów protestanckich. Niezbędne stało się wprowadzenie do Ulsteru wojskowych sił brytyjskich i stała kontrola sytuacji. To jednak tylko wzmocniło nienawiść i wzmogło walki oraz akcje terrorystyczne, które IRA przeniosła także na grunt Wielkiej Brytanii. W lipcu 1997 rozpoczęła się kolejna faza rozmów inicjowanych przez nowego premiera T. Blaira. Po raz pierwszy do rokowań zasiedli obok premierów Wielkiej Brytanii i Irlandii przeciwnicy z Sinn Fein –politycznego skrzydła IRA – G. Adams i D. Trimble, którzy uzgodnili porozumienie podpisane w kwietniu 1998. Uznaje ono, iż połączenie Ulsteru z Irlandią i wszelkie zmiany w jego statusie muszą być zaakceptowane przez większość jego mieszkańców. Akceptuje się odrębność narodową katolików uważających się za Irlandczyków. Głównym organem władzy będzie parlament, w którym zasada proporcjonalności ochroni katolików przed całkowitą dominacją ze strony protestantów. Powstaje Rada Północ-Południe skupiająca przedstawicieli Dublina i Ulsteru, więźniowie z IRA wychodzą na wolność. Londyński BBC pod koniec ubiegłego roku podał informację, że IRA składa broń, ale nie dlatego, że przegrała wojnę, ale dlatego, że może wygrać ją metodami politycznymi. IRA rozpoczęła stopniową likwidację swojego arsenału pod okiem specjalnej komisji rozbrojeniowej. W odpowiedzi na ten gest Brytyjczycy rozpoczęli redukcję brytyjskich oddziałów w Irlandii Północnej. To do tej pory największy sukces lidera partii Sinn Fein Gerrego Adamsa. IRA doszła bowiem do wniosku, jak sugeruje BBC, że jej partia stała się na tyle poważną siłą, że hasła separatystyczne mogą być realizowane sposobami politycznymi.

b) w Ameryce Łacińskiej (ośrodek południowoamerykański):
 Świetlisty Szlak, Peru – Jedna z najbardziej znanych, najbrutalniejszych i najskuteczniejszych organizacji terrorystycznych w historii. Jej początki sięga-ją lat 60. i sprowadzają się do zainteresowania peruwiańskich studentów marksizmem i maoizmem. Założycielem Szlaku był prof. Abimael Guzman. Jego celem było zniszczenie tradycyjnych struktur państwa, wykorzenienie wpływów Zachodu, rewolucja socjalna i wprowadzenie dominującej roli chłopstwa. Organizacja jest finansowana z kontrybucji nakładanych na ludność i z handlu narkotykami.
 Rewolucyjny Ruch imienia Tupaca Amaru – tak nazwał się rzekomy potomek Tupaca Amaru – ostatniego władcy Inków przed podbojem hiszpańskim. Jest on patronem terrorystycznego, lewackiego ruchu peruwiańskiego - Rewolucyjnego Ruchu imienia Tupaka Amaru (MRTA), powstałego w latach 80. XX w., popieranego przez Kubę. Ruch, drugie co do wielkości po maoistowskim Sendero Luminoso (Świetlisty Szlak) ugrupowanie terrorystyczne, działa głównie w miastach, podkładając bomby, atakując z bronią w ręku, porywając bogatych Peruwiańczyków i sprzedając kokainę kolumbijskim kartelom.
 Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii (FARC) – w całej Ameryce Południowej panuje przekonanie, że Kolumbia stanowi najważniejszy problem na zachodniej półkuki. W Kolumbii (ok. 40 lat wojny partyzanckiej, 14 tys. zmordowanych w tym roku) jesteśmy świadkami kilku konfliktów jednocześnie. Rząd prowadzi beznadziejną wojnę na trzy fronty: z narkotykami, których Kolumbia jest najważniejszym dostawcą na zachodniej półkuli, przede wszystkim do USA; z lewicową partyzantką FARC (Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii), która faktycznie sprawuje władzę na dużych częściach kraju (dżungla, góry, strefa zdemilitaryzowana licząca ponad 40 tys. km2 jest w rzeczywistości pod kontrolą FARC); wreszcie z prawicowymi siłami paramilitarnymi ALN (Armii Wyzwolenia Narodowego), które odgrywają rolę sojusznika armii rządowej w walce z partyzantką marksistowską, ale grabią i mordują na własną rękę. FARC jest najstarszą, największą i najlepiej uzbrojoną organizacją partyzancką na świecie. Na jej czele stoi sekretariat, którego przewodniczącym jest Manuel Marulanda i sześciu innych ludzi. FARC prowadzi regularną walkę z siłami rządowymi, kontroluje około 40 procent Kolumbii. Od kilkunastu miesięcy toczą się rozmowy pokojowe z rządem. Stronom udało się dojść do pewnych ustaleń. Między innymi utworzono "strefę bezpieczeństwa" wielkości Szwajcarii, w której spokojnie można prowadzić rozmowy pokojowe i gdzie nie powinny toczyć się działania zbrojne.

c) w Azji i Afryce Północnej (ośrodek bliskowschodni):
W pobudzeniu nurtu religijno-nacjonalistycznego w terroryzmie ogromną rolę odegrała rewolucja islamska w Iranie, wojna w Afganistanie i ponowne odrodzenie się organizacji wywodzących się z Bractwa Muzułmańskiego. Procesy zachodzące w Iranie wzmocniły tendencje religijne, łącząc pierwiastki walki społeczno-politycznej z walką za wiarę i w jej obronie. Afganistan zmobilizował znaczną część sił islamu i przygotował oraz przeszkolił w walce o charakterze terrorystycznym. Ugrupowania wywodzące się z Braci Muzułmanów przystąpiły natomiast do ofensywy przeciwko świeckiemu państwu, mając na celu zbudowanie ustroju islamskiego. Obecnie większość kontynentów i kilkadziesiąt państw odczuwa skutki tego procesu. Trwa on na Bliskim Wschodzie, gdzie ugrupowania Hamas, Dżihad i Hezbollah odgrywają niezwykle istotną rolę w destabilizacji tego regionu.
 Tamilskie Tygrysy, Sri Lanka – Organizacja Tygrysy - Wyzwoliciele Tamilskiego Islamu (LTTE) została założona w 1976 roku. Obecnie jest najsilniejsza organizacja tamilska na Sri Lance. Używa zarówno legalnych jak i nielegalnych metod, które maja prowadzić do powołania niezależnego państwa Tamilów. W 1983 roku Tamilskie Tygrysy rozpoczęły wojnę z rządem Sri Lanki. Od tego czasu możemy mówić o tzw. konflikcie tamilskim, jednym z długotrwałych konfliktów na tle etnicznym we współczesnym świecie. Rozgrywa się na terenie Sri Lanki, którą obok dominujących (około 70%) Syngalezów zamieszkują Tamilowie (20%, co stanowi około 3 mln mieszkańców Sri Lanki) oraz inne mniejsze grupy narodowościowe. Tamilowie od kilkunastu lat dążą do secesji, walczą z wojskami rządowymi. Sytuację komplikuje fakt, że większość tego narodu zamieszkuje Indie oraz Malaje i Birmę.
 Czarny Wrzesień, Palestyna – palestyńska organizacja terrorystyczna powstała w 1970 po wyparciu oddziałów palestyńskich z Jordanii. Największym jej zamachem była masakra sportowców izraelskich w czasie Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972. Została rozbita rok później.
 Zbrojne Grupy Islamskie (GIA), Algieria– to organizacja ekstremistyczna, która dąży do obalenia świeckiego reżimu i wprowadzenia w Algierii państwa religijnego. Grupy rozpoczęły kampanię krwawego terroru w 1992 roku, po tym jak unieważniono wybory parlamentarne, których pierwszą turę wygrała największa islamska partia - Islamski Front Ocalenia.
 Al-Dżihad, Egipt – Dżihad to grupa egipskich ekstremistów, która zaczęła działać pod koniec lat '70. Ściśle współpracuje ona z Al-Qaeda, organizacja bin Ladena. W ostatnich latach egipski Dżihad poniósł ciężkie straty w wyniku aresztowań jego członków na całym świecie. Ostatnie aresztowania miały miejsce w Libanie i Jemenie. Głównym celem tej organizacji jest obalenie rządu Egiptu i wprowadzenie tam islamskiego państwa oraz ataki na cele USA i Izraela na całym świecie. Obszar działania to przede wszystkim rejon Kairu. Posiada jednak siatkę współpracowników w Jemenie, Afganistanie, Pakistanie, Sudanie, Libanie i Wielkiej Brytanii
 Hamas – Hamas i Hezbollah to dwie organizacje, o których najgłośniej na świecie. Hamas (Islamski Ruch Oporu) powstał w drugiej połowie 1987 roku jako odłam palestyńskiej organizacji Muzułmańskie Braterstwo Krwi. Różne odłamy Hamasu używają środków zarówno politycznych jak i militarnych celem ustanowienia islamskiej Palestyny w miejsce Izraela. Organizacja ma luźna strukturę. Niektórzy z jej członków pracują w ukryciu, podczas gdy inni jawnie prowadzą rekrutację w świątyniach i organizacjach społecznych. Zbierają tam pieniądze, organizują ludzi i prowadzą działalność propagandową. Główne siły Hamasu skoncentrowane są w Gazie i na Zachodnim Brzegu. Hamas angażuje się także w przedsięwzięcia "pokojowe", jak wystawianie kandydatów w wyborach lokalnych. Hamas otrzymuje wsparcie od palestyńskich uchodźców, Iranu i od prywatnych osób z Arabii Saudyjskiej i innych państw arabskich. Zbiera stale fundusze i prowadzi działania propagandowe w Europie Zachodniej i Ameryce Północnej.
 Hezbollah – Hezbollah (Partia Boga) to radykalna grupa szyicka powstała w Libanie. Jej celem jest utworzenie w Libanie islamskiej republiki na wzór Iranu i zlikwidowanie wszelkich nieislamskich wpływów w całym regionie. Jest to organizacja skrajnie antyzachodnia i antyizraelska. Ściśle współpracuje z Iranem i często otrzymuje stamtąd polecenia. Otrzymuje pieniadze, broń i materiały wybuchowe z Iranu i Syrii. Jego członkowie są szkoleni przez te państwa i udzielana jest im pomoc polityczna i dyplomatyczna. W amerykańskim Neewseeku można było przeczytać, w styczniu tego roku, artykuł odsłaniający kulisy Partii Boga. Dla Izraelczyków Hezbollah to symbol gwałtu i przemocy. Tymczasem dla mieszkańców Libanu to synonim wolności gospodarczej niezależności. Bojownicy dają swoim rodakom poczucie bezpieczeństwa i szanse na przyszłość. Hezbollah ma swoich przedstawicieli w libańskim parlamencie, własną telewizję, rozgłośnię radiową, sieć sirocińców, szkół i placówek medycznych, a także rozbudowany system pomocy społecznej. Nic więc dziwnego, że prezydent Libanu Rafik Hariri odmówił USA zablokowania konta Hezbollahu, uznanego przez Amerykanów za organizację terrorystyczną – „Dla nas Partia Boga jest ruchem wyzwoleńczym, który stał się trwałym elementem libańskiego życia” tłumaczył prezydent.
 Al-Kaida, Afganistan – Al-Qaeda została założona przez Osamę bin Ladena w późnych latach 80. Jej celem było zgromadzenie Arabów, którzy walczyli w Afganistanie. Prowadzi szkolenia, rekrutację, wyposaża ich w broń. Bin Laden chce ustanowić wszechislamski Kalifat i wypędzić wszystkich "niewiernych" z krajów muzułmańskich. W lutym 1998 roku, jako "Światowy Islamski Front Dżihadu przeciwko Żydom i Krzyżowcom", wydała oświadczenie, w którym stwierdzono, że obowiązkiem każdego muzułmanina jest zabijanie Amerykanów i ich sojuszników na całym świecie. Liczebność organizacji ocenia się na kilkaset do kilku tysięcy osób. W jej skład wchodzą przede wszystkim islamscy sunnici. Członkowie "Bazy" tworzą dobrze zorganizowaną sieć i rozlokowani są na całym świecie. Wchodzą w skład innych organizacji terrorystycznych, np. Egipskiego Islamskiego Dżihadu czy Islamskiego Ruchu Uzbekistanu.


Zagrożenia jakie przyniósł terroryzm, spowodowały podjęcie działań zmierzających do jego eliminacji. Najogólniej biorąc, można podzielić te działania na prawne i ochronne.
Prawne środki walki z terroryzmem sprowadzają się do tworzenia norm uznających to zjawisko za przestępstwo i dających podstawę do karania jego sprawców.
Prace nad prawnomiędzynarodowym uregulowaniem problemów związanych z terroryzmem rozpoczęto już w latach 30., po zamachu ma króla Jugosławii Aleksandra I) pod auspicjami Ligi Narodów. W 1954 r. Komisja Prawa Międzynarodowego ONZ wymieniła terroryzm w projekcie kodeksu zbrodni przeciwko pokojowi i bezpieczeństwu ludzkości. Istnieje kilka konwencji dotyczących kwestii związanych z terroryzmem międzynarodowym, np. umowy uznające określone działania za akty terrorystyczne skierowane przeciwko bezpieczeństwu komunikacji lotniczej; Ponadto istnieją trzy ważne konwencje regionalne, które podpisano w celu zwalczania terroryzmu międzynarodowego. Są to:
- Konwencja państw amerykańskich o zapobieganiu i karaniu ataków terrorystycznych, Waszyngton 1971 r.,
- Konwencja europejska o zwalczaniu terroryzmu, Strasburg 1976 r.,
- Umowa dotycząca stosowania Konwencji europejskiej o zwalczaniu terroryzmu, Dublin 1979 r.

Działania ochronne w zwalczaniu terroryzmu polegają natomiast na użyciu środków przemocy i zabezpieczenia. Jest to jednak zagadnienie dość złożone.
Niektóre kraje zastosowały tę formę na dużą skalę. W Turcji, na przykład, dwukrotnie wprowadzono stan wojenny (w 1971 i 1980). Armia, policja i prawicowe bojówki siłą likwidowały wszelkie ugrupowania terrorystyczne i lewicowe.
Inne kraje zastosowały odmienną taktykę. Używały przemocy tylko w ostateczności i wyłącznie wobec osób be4zsprzecznie winny6ch. We Włoszech, na przykład, Francji czy Szwecji, terroryści przez długi czas traktowani byli z dużą pobłażliwością.

Obecnie na świecie, a przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych i Europie, trwa intensywna wojna z terroryzmem. Zachodnie rządy biorą przykład z Ameryki: aresztują podejrzanych, zamrażają konta bankowe, usiłują rozbić siatki terrorystyczne. Pośpiesznie wprowadzane są w życie ustawy, dzięki którym wszystko ma działać sprawniej.
Masowe mordy popełnione 11 września z rozkazu sieci terrorystycznej al-Kaida zjednoczyły cały świat w walce z międzynarodowym terroryzmem. Tymczasem pięć z siedmiu krajów umieszczonych przez Departament Stanu na liście państw wspierających terroryzm to kraje muzułmańskie. Odrodzenie się świadomości islamskiej i wzrost aktywności islamskich organizacji zbudowane zostało na silnym poczuciu krzywdy i wrogości do Zachodu, jego bogactwa, potęgi i kultury. Możemy zatem dopatrywać się w walce ze światowym terroryzmem podłoża kulturowego, a właściwie groźby ogólnoświatowego starcia kultur, zderzenia cywilizacji. Niektórzy eksperci, jak na przykład Francis Fukuyama, twierdzą, że wyzwanie przed jakimi stoją dzisiaj Stany Zjednoczone i współpracujące z nimi państwa w wojnie przeciwko terroryzmowi, to wyzwanie bardziej ideologiczne, niż zwykła wojna z terrorem. Islamo-faszyzm może nieść ze sobą większe zagrożenie niż dawniej komunizm.


Ocena
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony

Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?